سه شنبه ، بیست و ششم مرداد نود و پنج

ساعت 12 دیشب بعد از باخت یکی و بلعیدن 2 قرص و یک کپسول سر مبارک کمی گرم شد و کپه مبارک را بر بالش انداخته تا ساعت 5 خروپفیدم ، گرچه خودم که نمیشنوم ولی به روایت مجبورین سکونت با من اینطور است .

ساعت 5 یا 5/5 بود که با تپش قلب که همان پنیک اتکش گویند از خواب پریدم و با بلعیدن نیم قرص دیگر و کمی غور در دنیای مجاز آینده کم کم دل بی تاب آرام گرفت .در دنیای مجازی حال گشتی زدم و دوباره ادای خوابیدن را تکرار کردم . بنا به تشخیص داکتر( به تلفظ امریکایی ) که خودش به زور قرص سرپا بود ، 5 ساعت خواب برای حقیر کم و همین روزهاست که آخرین پله هوشیاری را ترک و سرنگون وار به دنیای زیبای دیوانگان سرازیر خواهم شد . مگر آنکه به سرپنجه تدبیر جناب داکتر و قرص هندی و زر و زر کمتر اهل و محبوسین خانه اندکی از فشار بر همه جای اینجانب کاسته و نفسی به راحتی بکشیم .

تا ساعت 7/5 مثل مرغ سرکنده اینور اونور رفتم با تی وی و اخبار کمی سر کردم آخرش لباس پوشیده به خیابان زدم تا روز دیگر علاف در محل کار ! تاکسی همان تاکسی بود ولی کرایه اش بیشتر بود . مسافرین و راننده مشغول کسیه کشی بودند . هزاری را انداختم تو بغل راننده و زدم به کوچه .دم در محل کار وایسادم ( خودمونی) کاری در این اوضاع بیکاری و تعطیلی برای انجام نبود و من بی حوصله تر از همیشه . آخرش راضی شدم که بیایم و این بار با بلوگفا از زور ناچاری نوشتم چند خطی که خر کند خنده ( شما نخندین )

خلاصه این داستان یک روز زندگی من است .ضربدر 365 روزش کن میشود یکسال .ضربدر مثلا 60 سالش کن میشه یک عمر .! آخه اینم وضعه که ما داریم آخدا ؟

ما که نداریم به غیر تو کس

مهدی موعود به فریاد رس

شعر از دیگران است نه من

سودای خام . ...